Wróżbita Warszawa / Tarot Warszawa magia

SYLWERIUSZ

Hermetyczne tematy i „wszystkie inne sprawy czarowników” chodziły za mną od zawsze, karty były kolejną częścią układanki mojego życia. Wróżbiarstwem w roli adepta zacząłem zajmować się od 2010 roku. Moimi mentorami są Aleksandra Jaśniak, Rachel Pollack, Hajo Banzhaf, Jan Witold Suliga - dwoje z nich miałem zaszczyt poznać osobiście.

Praktykiem zostałem w roku 2015. Interesowało mnie dyskretne karciane pomaganie face to face. Wiedziałem, że nie chcę być kolejnym tzw. twórcą internetowym "produktu ezoterycznego". Na rynku usług wróżbiarskich można zaistnieć na różne takie sposoby - to stosunkowo łatwe, choć puste lub krótkotrwałe, a bywa, że toksyczne. Zaistnieć niekomercyjnie i przetrwać bez rozgłosu, jest to trudna droga, natomiast autentyczna duchowa ścieżka. Taką drogę wybrałem, nie żałuję.

Po ponad 10 latach praktyki wróżbiarskiej, nadal interesuje mnie pomaganie w dyskretnej atmosferze. Rozbuchane social media i tematyczne grupy online nie są niezbędne, żeby mieć odbiorców. Jestem tego żywym dowodem. Udało mi się rzetelnością i empatią zbudować swoje stosunki międzyludzkie, realnie, w dobrych uczuciach, bez frustracji i szukania fałszywej atencji.

Nie wstydzę się wierzyć w trafność hipotezy określanej jako: sześć stopni oddalenia - mam jej potwierdzenie w praktyce. Od początku swojej działalności wróżę tylko tym, którzy trafiają do mnie za pośrednictwem swoich znajomych i znajomych znajomych. Nie zabiegam o to, natomiast jestem wdzięczny i bardzo to szanuję. 

Jestem otwarty na osoby w różnym wieku, tak się jednak złożyło, że pokolenie przełomu lat 80. i 90. stanowi najliczniejszą grupę odbiorców mojego wróżenia. Zapewne, jako rocznik '85 łatwiej mi do nich przemówić a im do mnie dotrzeć, czują, że rozumiem ich duchowe i egzystencjalne problemy. Spójna energetyka i podobne rozumienie świata, między innymi to właśnie gwarantuje bezpieczne dotykanie ezoteryki, w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące pytania.

Sylweriusz – imię łacińskie wywodzące się od słowa silva - las, według źródeł historycznych i w tradycji ustnej tłumaczone jako „człowiek lasu”, „żyjący w lesie”, „leśny mędrzec”. Według etymologii imię Sylweriusz wraz z imionami Sylwiusz i Sylwester, to męskie odpowiedniki imienia Sylwia. Na kartach historii imię Sylweriusz odnotowano w VI wieku, dzięki Papieżowi Sylweriuszowi I, jego walkę i męczeństwo za wiarę uznano za świętość.

Jak podają dane statystyczne gov.pl na dzień 31.01.2023, w Polsce imię Sylweriusz nosi 391 mężczyzn. Ja noszę to imię jako wróżbita – innego wróżbity Sylweriusza nie ma. Skąd pomysł aby właśnie takie imię zostało moją wróżbiarską marką osobistą? Chcąc przytoczyć kontekst, muszę cofnąć się do wspomnień dzieciństwa. Moi dziadkowie kochali góry, ich krakowskie mieszkanie tętniło góralszczyzną. Najbardziej zapadły mi w pamięć obrazy, scenki z życia Górali, prace autorstwa Sylweriusza Saskiego, między innymi „Gra w domino”, „Wróżba”, „Wiejscy karciarze”, „Kabalarka”. To najwcześniejsze wspomnienie znacząco ukształtowało moją ciekawość, wrażliwość i estetykę.
Być może dla kogoś taki początek ezoteryki w życiu, to żaden ezoteryczny początek, natomiast dla mnie wyjątkowe wspomnienie i co ważne, to ono wybrało mi wróżbiarskie imię.

W mojej rodzinie nikt nie wróżył. Jak pewnie w większości domów przewijały się karty, którymi się grało. A grało się sporo! Kanasta, Remik, Makao. Jedno pierwszych wspomnień jakie mam związane z kartami, to moja ulubiona gra Czarny Piotruś i ogromna radość z otrzymania kolejnej tematycznej talii. W różnych rodzajach kart zawsze coś mnie intrygowało, coś przyciągało i podszeptywało pytania... „skąd?”, „dlaczego?”, „co jeśli?”. Z czasem przyszła fascynacja ściśle pojętą kartomancją.

Bliscy są wierzący, natomiast nie mają nic przeciwko, że ja zajmuję się ezoteryką a w Boga wierzę po swojemu. Widzą, że interesuje mnie to co robię, wiedzą, że nikomu nie robię tym krzywdy, rozumieją, że komuś to pomaga.

Dziadkowie ogromnie wpłynęli na moją wrażliwość odczuwania i rozumienie świata. Mimo, że już nie żyją, we mnie żyje pamięć o nich, tym, czego mnie uczyli. Nie mieliby problemu z zaakceptowaniem moich zainteresowań i życiowej drogi. Jestem tego pewien!