Wróżbita Warszawa / Tarot Warszawa magia

SYLWERIUSZ

Hermetyczne tematy i „wszystkie inne sprawy czarowników” towarzyszyły mi właściwie od zawsze. Nie pojawiły się nagle ani nie były wynikiem jednego przełomowego wydarzenia. Raczej stopniowo odnajdywałem je na swojej drodze, a karty okazały się jednym z elementów większej układanki, której sens zacząłem rozumieć dopiero z biegiem lat.

Wróżbiarstwem zajmuję się od 2010 roku. Przez pierwsze lata uczyłem się, poznawałem różne szkoły i sposoby pracy z kartami, szukałem własnego języka oraz odpowiedzi na pytanie, czym tak naprawdę ma być dla mnie wróżenie. Szczególny wpływ na moje rozumienie kart mieli Aleksandra Jaśniak, Rachel Pollack, Hajo Banzhaf oraz Jan Witold Suliga. Dwoje z nich miałem szczęście poznać osobiście.

Praktykę rozpocząłem w 2015 roku. Od początku wiedziałem jednak, że nie interesuje mnie zdobywanie odbiorców za wszelką cenę. Zależało mi na autentycznym kontakcie z drugim człowiekiem, bez potrzeby ciągłego zwracania na siebie uwagi.

Nie każdy musi się z tym zgadzać, ale wierzę, że nie wszystko wymaga obecności w mediach społecznościowych. Nie każda działalność potrzebuje nieustannej promocji. Są rzeczy, które lepiej rozwijają się spokojnie — od człowieka do człowieka. Właśnie tak przez lata rozwijała się moja praktyka.

Lubię myśleć, że jest w tym coś z teorii sześciu stopni oddalenia. Nigdy nie zabiegałem o taki sposób funkcjonowania, ale jestem za niego wdzięczny. Pozwala mi zachować kameralny charakter pracy i daje poczucie, że fundamentem każdej konsultacji jest zaufanie.

Najliczniejszą grupę osób, które trafiają do mnie na czytanie kart, stanowią osoby urodzone na przełomie lat 80. i 90. Być może jako rocznik 1985 łatwiej rozumiem ich doświadczenia, sposób myślenia i pytania, które zadają sobie na różnych etapach życia. W moim przekonaniu wróżenie nie polega wyłącznie na interpretacji symboli. To również spotkanie dwóch wrażliwości. Dopiero wtedy można bezpiecznie i uczciwie dotykać tematów związanych z duchowością, poszukiwaniem sensu czy życiowymi wyborami.

Dlaczego Sylweriusz?

Imię Sylweriusz wywodzi się od łacińskiego słowa silva, oznaczającego las. Znaczenie tego imienia od razu wydało mi się bliskie — spokój lasu i jego własny rytm są symbolem drogi, którą sam staram się podążać.

Co ciekawe, źródło tego imienia prowadzi mnie także do wspomnień z dzieciństwa.

Moi dziadkowie kochali góry. Ich krakowskie mieszkanie pełne było góralskich motywów. Wśród nich znajdowały się prace malarza Sylweriusza Saskiego. Do dziś pamiętam obrazy „Wróżba”, „Wiejscy karciarze”, „Gra w domino” czy „Kabalarka”. Wtedy były dla mnie po prostu częścią świata moich dziadków. 

Dopiero po latach dostrzegłem, jak bardzo splata się to z moją własną historią. Jako dziecko nie przypuszczałem, że imię tego artysty stanie się jej częścią. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, trudno nie zauważyć w tym pewnej symboliki.

W mojej rodzinie nikt nie zajmował się wróżbiarstwem. Karty były obecne tak jak w wielu innych domach — służyły do gry. Kanasta, remik, makao. Jednym z najwcześniejszych wspomnień, jakie zachowałem, jest Czarny Piotruś i ogromna radość z każdej nowej talii kart.

Już wtedy coś mnie w nich przyciągało. Nie potrafiłem tego nazwać, ale czułem, że kryje się za nimi coś więcej niż tylko rozrywka. Fascynowały mnie obrazy, symbole i pytania, które pojawiały się same: „dlaczego?”, „skąd?”, „co jeśli?”.

Z biegiem czasu ciekawość zamieniła się w pasję, a pasja stała się drogą, którą idę do dziś.

Moi bliscy są osobami wierzącymi. Nigdy jednak nie mieli problemu z zaakceptowaniem moich zainteresowań i wyborów. Widzą, że traktuję swoją pracę odpowiedzialnie, że potrafię być realnym wsparciem.

Ogromny wpływ na to, kim jestem, mieli moi dziadkowie. To oni nauczyli mnie wrażliwości i szacunku dla ludzi. Choć od dawna ich przy mnie nie ma, wiele z tego, co dziś robię i jak patrzę na świat, zawdzięczam właśnie im. I być może dlatego, gdy próbuję opowiedzieć swoją historię, nie zaczynam jej od kart. Zaczynam ją od pamięci.